Skip to main content

Big Five. Concurso de Relatos Cultura Quente de Caldas de Reis, xullo de 2011

Posted in

10-03-2012 - De nuestro compañero Manuel Mariño Blanco, el relato con el que ganó el primer premio del XIII Concurso de Relatos Cultura Quente, de Caldas de Reis, del mes de julio de 2011. Sin más preámbulos y para que lo disfruten:

BIG FIVE

Agosto de 2006. Nun voo entre Johannesburgo e Madrid, dous cazadores falan animadamente.
- Tiñas que ver como lle rebentei a cabeza a un babuíno.
- ¿Pois sabes cal é o soño da miña vida? – respondeu o seu compañeiro – matar un gorila. Ten que ser inesquecible ver como cae un bicho deses.
A estes dous cazadores dedícolles o seguinte relato.

CAPÍTULO 1
Din que o desexo oculto de moitos cazadores é abater a peza suprema, un ser humano. Damián Cazcarra non chegara a ese punto. Aínda.

Segundo sábado de decembro. Montes da costa oeste de Galicia. Os participantes do Campionato Estatal de caza de raposo empezaron a aparcar os seus coches ao longo das pistas forestais da Serra do Barbanza. Case un milleiro de cazadores repartidos en 97 equipos cun obxectivo concreto, matar o maior número de animais posible.

A mañá estaba un pouco nubrada, pero non chovía. O chan, húmido pola xeada, permitiríalle aos cans seguir mellor os rastros.

Damián detivo o seu BMW 4x4 ao lado dun camiño embarrado que atravesaba o concello de Porto do Son. Abriu o remolque e media ducia de beagles e grifóns saltaron a terra.

Ao lado do vehículo de Damián aparcaron tres todo terreos. Eran os outros cinco membros do equipo Os raposeiros do Sar. Tamén soltaron os cans e xuntáronse todos, con cadansúa escopeta, ao lado dun carballo moi vello co tronco furado polas enfermidades e os fungos. Desde alí víase perfectamente o Océano Atlántico. Ao lonxe rompía o mar contra os baixos das Basoñas, pedra mítica entre os mariñeiros do lugar onde pescaban sargos e robalizas desde había séculos.

- Esta é unha boa zona. O pasado verán ollei a varios raposos pequenos, se temos sorte e ninguén os matou xa, poden darnos o campionato- arengou Damián - ¿estamos todos preparados?

Empezaron a peitear o monte. Os cans metíanse entre os toxos e de pouco en pouco ladraban coma tolos, sinal de que atopaban algún rastro. Cando xa levaban un bo anaquiño andando, un raposo, que fuxía despavorido, atravesou o camiño a paso lixeiro moi preto de onde estaba Luís, o membro máis vello da peña que, con rapidez, ergueu a escopeta e disparou.

- Non lle din. Damián, vai cara a ti.

Soaron dous disparos que pareceron catro, pois o eco fixo que se volvesen a oír as detonacións.

- Mateino!!! – gritou Damián – conseguimos os primeiros 20 puntos.

Ao final do día tiñan tres raposos. Unha boa xornada. Os campións do ano anterior abateran catro animais, polo que o equipo tiña posibilidades. Os Raposeiros do Sar reagrupáronse onde tiñan aparcados os vehículos e Damián meteu todos os seus cans no remolque. Menos un.

- Esperade un intre que teño que facer unha cousa. ¡Coco, ven!

Coco era un beagle de 3 anos, cunha voz melodiosa, como todos os da súa raza, por iso lles chaman beagles cantores, moi inquieto e que parecía mostrar máis interese por xogar cos outros cans que por seguir o rastro dos raposos. Damián máis Coco metéronse detrás dunhas xestas. Escoitouse un disparo e Damián apareceu entre a maleza, só.

- Carallo, que enlamado está o monte –dixo mentres golpeaba contra o chan a sola das súas botas toledanas- veña, imos levarlle os raposos ao xurado.

Non gañaron por pouco. Os Demos de Lestrove mataron un animal máis. Outro ano volverían a intentalo.

Corenta e sete raposos, que unhas horas antes corrían polos montes da Península do Barbanza, agora xacían tirados a carón do polideportivo municipal. Había machos e femias, raposos vellos e outros que deixaran ás súas nais había pouco. O cheiro a morte notábase en toda a rúa. A algúns veciños parecíalles un olor insoportable e pasaban por diante dos cadáveres tapando o nariz.

- Isto hai que celebralo –dixo Damián mentres ensinaba aos seus compañeiros o segundo premio que lle acababa de entregar o alcalde – esta noite imos comer, beber... ¿e?

- ¡Foder !!!– gritaron todos ao unísono. Xa era unha tradición, Os Raposeiros do Sar adoitaban rematar un día de sangue cunha noite de gula e sexo. Isto último case sempre de pago.

As botellas de albariño corrían unha tras outra. No restaurante non había Santiago Ruíz, o preferido de Damián, pero o Terras Gauda tampouco estaba mal.

- Isto é vida – dixo Damián ao tempo que daba conta dunha navalla á prancha cun chorro de limón.

- E que o digas –respondeu Luís- un día perfecto de non ser polo ecoloxistas que nos tocaron os collóns toda a mañá cos seus gritos e pancartas. Se miraran un pouco máis polas persoas e non tanto por catro raposos famentos, mellor nos iría a todos.

- Pois se chegan a saber o do ano pasado... – dixo César, un mecánico de chapa e pintura, que reparte o seu tempo libre entre a caza e ver o Real Madrid.

No campionato do ano pasado, un lobo cruzouse no camiño dos Raposeiros do Sar, e aínda que nesa proba só podían cazar raposos, Damián non o dubidou e disparoulle. Sorte tiveron que estaban preto dos vehículos e ninguén veu como metían o cánido no maleteiro.

- Non vexas o que adorna no meu salón – dixo Damián entre risas- o taxidermista fixo un bo traballo. Cartos me custou, pero non os chorei. Vouvos dicir unha cousa que me anda rondando a cabeza...

Todos calaron. Sabían que cando Damián poñía esa cara de rapaz que vai cometer unha travesura, era que algo importante estaba argallando.

- Sabedes que me gusta moito saír a cazar raposos e coellos e, por suposto, vir celebralo con vos. Pero necesito algo máis. Algo que non me pode dar esta terra.

- ¿O qué?- preguntou Luís con xesto de incredulidade.

- Os big five. Os cinco grandes trofeos de África: o leopardo, o león, o búfalo, o rinoceronte e o elefante. O soño de todo cazador, e vounos a matar eu, así como volo digo.

As cervexas que tomaran antes da cea e o viño branco, déranlle enerxía á lingua. Damián estaba eufórico.

- Xa hai tempo que me anda pola cabeza a idea de matar as cinco bestas. Estou mirando un arma potente. Non creredes que vou ir cunha escopeta coelleira. Non penso reparar en gastos, porque ¡demo!, soños auténticos hai poucos, e para algo traballo toda a semana.

- Ademais, seguro que con esa aventura conseguirás impresionar a Sabela – dixo Xosé. Sabela Ameneiro era unha guapa médica compostelá. Damián toleaba por deitarse con ela. Aínda que todos os intentos do avogado por engaiolala, polo de agora, non tiveran éxito.

- Iso espero. Tranquilos, xa caerá na rateira, pero non será hoxe. Veña, acabade de comer que imos ao puticlub a rematar a noite. Sei que teñen mercadoría nova, chegada directamente do Brasil.

CAPÍTULO 2
O Airbus A340 da compañía Iberia sobrevoaba o deserto do Kalahari, eran as 9:30 hora local. Damián xa espertara había un anaco. O voo ente Madrid e Johannesburgo duraba case once horas. Pasou a noite vendo películas até que quedou durmido, envolto nun pequeno cobertor que lle dera unha das azafatas.

Tivo sorte, no asento dolado tocáral le Hugo, un mariñeiro de Vigo que se dirixía a Cidade do Cabo para embarcar nun atuneiro e a conversa fixo o traxecto un pouco máis levadío.

Faltaba pouco para chegar. Acendeuse unha luceciña enriba de cada asento e unha voz ordenou, pola megafonía, abrochar os cintos de seguridade porque ía comezar a manobra de aterraxe no Aeroporto Internacional Oliver Reginald Tambo de Johannesburgo.

As autoridades da aduana non lle puxeron moitas trabas á entrada do seu fusil de ferrollo Holland & Holland. O turismo cinexético é moi común en Sudáfrica e constitúe unha importante fonte de divisas polo que a policía trata con coidado aos cazadores. Damián atravesou a porta de chegadas e ollou a ducias de axentes turísticos que axitaban pancartas. Empezou a lelas como puido ata que veu a un home pequeno, cunha camisa floreada máis propia da Polinesia que da África negra, sostendo unha cartolina que dicía: XTREME SAFARI: MR. DAMIAN CAZCARRA.

- Bos días. Son Damián Cazcarra – dixo en inglés, unha das linguas oficiais de Sudáfrica.

- Encantado Mr. Cazcarra. Chámome Samora – respondeu cunha risa de orella a orella- son un condutor de Xtreme Safari. Teño o coche no aparcamento. Deixe que lle axudo coa equipaxe.

Estaban percorrendo a Provincia de Limpopo, cunha extensión maior que Galicia e Andalucía xuntas. A reserva de caza estaba moi preto do Parque Nacional Kruger, un dos tesouros naturais de África. Damián sentíase feliz. A viaxe en coche non se lle estaba facendo nada pesada e miraba como hipnotizado por aquel mundo novo que se abría diante dos seus ollos. De cando en vez vía manadas de animais que lle parecían gacelas, aínda que non era un especialista en fauna africana. Pero posiblemente o que máis lle chamaba a atención eran as estrañas formas dos baobab que, máis que árbores, parecían enormes toneis con ramas.

Despois de tres horas de viaxe chegaron á reserva privada de caza. Nunca se imaxinou Damián que podería atopar semellante complexo turístico en plena sabana africana. Os bungalows parecían pequenos pazos. Nunha piscina de 25 metros xogaban rapaces de pelo rubio, seguramente alemáns ou ingleses. Diría que estaba nalgún resort de Tenerife se non fora polos babuínos e avestruces que había por toda a finca.

Entrou na súa cabana, gardou os obxectos de valor na caixa forte e, sen perder máis tempo, marchou a falar cos organizadores da cacería.

Michael Mbeki, aínda que era novo, vira moito mundo. Nacera na época do Apartheid en Soweto, un enorme gueto, ou township como lle chaman os surafricanos, de más de dous millóns de habitantes, situada nas aforas de Johannesburgo. Coa caída do réxime racista, o exército deulle a oportunidade de fuxir da fame. Pero non estivo moi tempo traballando para o goberno. Os soldados surafricanos son moi apreciados pola súa preparación e valentía e non tardou en ser fichado por DynCorp, unha empresa de mercenarios norteamericana, para protexer aos poderosos de Iraq a cambio dun salario impensable nas forzas armadas.

Xuntou unha pequena fortuna e volveu a Sudáfrica onde atopou traballo como cazador profesional, guiando a ricos europeos e americanos.

- Dedícome a poñerlle a peza a punto de caramelo aos clientes sen que corran risco ningún. A historia de perigos e aventuras que conten de volta ao seu país xa e cousa deles- acostumaba a dicir aos seus amigos do bar Two Oceans onde ollaba os partidos de cricket, ao que era moi afeccionado.

Esa tarde estaba sendo moi axitada para Mbeki, chamaran dous alemáns que querían cazar unha xirafa e media ducia de impalas, un inglés que desexaba disparar a un hipopótamo... Dicía a prensa que Europa estaba pasando unha crise económica, pero o negocio cinexético en Limpopo non parecía moi afectado. Para moitos cazadores, matar é tan necesario como respirar. O ex-mercenario estaba organizando no ordenador as tarefas da semana cando veu como un mozo, de faciana pálida, empurraba a porta de cristal de fóra.

Damián entrou na caseta da compañía de caza Xtreme Safari. Acercouse con paso lixeiro a Michael ao tempo que estendía a man.

- Son Damián Cazcarra,  teño contratada con vostedes a cacería dun leopardo. Non sabe canto tempo levo soñando este momento. Síntome como Buffalo Bill.

Michael sorriu levemente ao tempo que lle sinalaba a cadeira. Realmente non sentía moito aprecio por estes yuppies que pagan verdadeiras fortunas polo pracer de ver morrer un animal, pero era o seu traballo e facíao o mellor que podía. Mirou fixamente ao europeo e dixo:

- Nesta zona temos dúas formas de cazar un leopardo. Atraéndoo cun cebo mentres esperamos agochados ata telo a tiro, ou acurralando con cans. Vostede pagou por esta segunda modalidade.

O cazador branco asentiu coa cabeza.

- Temos localizado un macho de 4 anos. Pola mañá sairán os rastreadores cos cans a  buscar o animal. Vostede e máis eu estaremos esperando preto do todo terreo. Normalmente o felino acosado acaba subindo a unha árbore. Nese intre avisarannos e entraremos en acción, ¿qué munición leva?

- Unha 375 H&H Magnum, ¿chegará?.

- Claro, con ese calibre podería derrubar a un elefante sen problemas.  Se non ten dúbida ningunha – dixo Michael ao tempo que se erguía- quedamos entón para mañá. As seis en punto un automóbil recollerao na recepción do hotel. E non beba esta noite, non quero problemas.

Damián asentiu. Cenou moi pouco e foi cedo para habitación, cunha emoción que non recordaba desde rapaz na noite de Reis. Ao fin ía matar un leopardo. Era o máis pequeno dos cinco grandes, pero sen dúbida, o máis fermoso. O que presumiría cos seus amigos cando viran ao felino desecado. Xa lle tiña buscado sitio no salón da súa casa, entre un xerro chinés e o cadro da avoa.  

Michael e Damián levaban varias horas agardando no todo terreo. Os pisteiros, coas mandas de cans, xa colleran o rastro do felino e só era cuestión de tempo que chamaran avisando que a peza estaba a tiro. O walkie-talkie emitiu un son agudo e unha voz dixo:

- Michael, o leopardo xa non ten saída, podedes vir.

Arrancaron o vehículo. Damián case non podía aguantar a emoción. Acariciaba o brillante rifle de forma compulsiva como quen lle da lustre aos zapatos. Michael mirou con preocupación. Detrás dunha arma nova e roupa de deseño soe haber un novato.

Atravesaron un promontorio a toda velocidade. Ao lonxe viron a manda de cans rodeando unha acacia e detrás deles a varios homes. Pararon o 4x4 e acercáronse andando. Alí puideron ver ao leopardo. A súa pel dourada brillaba co sol. Estaba apoiado nunha rama a uns catro metros do chan. Preto da árbore o profesional tocou o ombreiro de Damián e díxolle:

- Señor Cazcarra, desde aquí é unha boa distancia. Ten un tiro doado. Apunte ben e intente non fallar.

Damián tragou cuspe. Isto non era como dispararlle a unha perdiz. Tirou do ferrollo do rifle. A bala entrou na recámara. Apuntou. Por un intre quedaron todos en silencio, os pisteiros, Michael, incluso os cans deixaran de ladrar, esperando que Damián executara a súa sentenza de morte. O cazador branco intentaba controlar a respiración pero non era capaz. Tentou tranquilizarse. Sabía que tecnicamente o tiro era moi fácil. A distancia era pouca e o animal estaba quieto, non fallaría nin un neno de seis anos. Tomou aire e disparou.

Un ruxido saíu da gorxa do animal ao sentir o impacto do proxectil e saltou ao chan.

- Maldito inútil – gritou Mbeke ao tempo que tentaba apuntar ao leopardo – quede aquí e non se mova.

O leopardo fuxiu e meteuse entre a maleza cunha corte de cans detrás. Pero non podía ir moi lonxe, a bala desgarráralle un ombro. Despois de percorrer uns centos de metros, volveron a acurralalo.

Michael Mbeki achegouse e mirouno con pena. Cando traballaba de mercenario en Irak, protexendo a contratistas de dubidosa moral, pensaba que era o traballo máis arrastrado do mundo. Agora empezaba a dubidalo.

O leopardo defendíase lanzando gadoupadas aos cans que o acosaban. Cando veu a arma do profesional apuntándoo debeu presentir que se achegaba a súa hora. Pero ía morrer como lle ensinara a súa nai, loitando ata a fin. Ergueuse e botou a correr cara ao cazador. Michael non dubidou, premeu o gatillo e o felino caeu derrubado.

Damián quedara esperando ao lado da acacia. Ao ver que traian o animal morto, respirou tranquilo. A peza non escapara. Acercouse moi contento a Michael e díxolle:

- Supoño que mo mandaredes desecado para España.

CAPÍTULO 3
Varios meses despois de que matara o leopardo, Damián Cazcarra estaba de novo en África na procura do seu soño. Tres todo terreo avanzaban con dificultade polas pistas de La Selous Game Reserve de Tanzania, a maior reserva de caza do mundo, a onde Damián chegara tres días antes nunha avioneta procedente de Dar es Salaam. No asento traseiro do vehículo que pechaba o convoi, Damián ollaba as manadas de ñúes, cebras e gacelas que ían pasando diante del. Realmente nunca vira tanta fauna xunta. Na beira dun río varios hipopótamos pacían como se foran enormes vacas. A poucos metros deles, podíanse ver as siluetas recortadas dos crocodilos do Nilo que esperaban pacientemente o paso dalgunha presa. Aínda faltaba un intre para chegar ao destino, unha lagoa onde os gardas da reserva tiñan marcada a súa próxima vítima, un elefante de máis de cinco toneladas.

Realmente isto non era o que tiña previsto. Despois de matar, coa inestimable axuda de Michael Mbeki, o leopardo que agora decoraba un recuncho do salón, o seu propósito era darlle morte a un rinoceronte branco. Se os seus amigos xa quedaran coa boca aberta cando ollaron o felino pintado, ¿que cara lles quedaría cando viran, chantada na parede, unha enorme cabeza cun corno de case un metro saíndo do fociño? Pero polo de agora non podería ser, o rinoceronte branco está en grave risco de extinción e só uns poucos países africanos ofrecen, a prezo de ouro, licencias para a súa caza, e a contagotas. Damián púxose en contacto coas autoridades de Sudáfrica, Namibia, Zimbawe..., pero foi inútil, xa tiñan todos os continxentes esgotados para este ano. O único que lle ofreceron foi a posibilidade de  disparar, desde un helicóptero, un dardo tranquilizante a un rinoceronte, e fotografarse con el cando caese durmido. ¿Estaban de carallada?, - díxolles Damián- ¿9.000 dólares por drogar a un bicho?

Aprazou o tema do rinoceronte e pasou a seguinte vítima da súa listaxe, un elefante africano macho, o mamífero terrestre máis grande do Planeta. A morte destes paquidermos págase como a carne no supermercado, por quilo. Canto máis grandes teñen os cabeiros, máis cara é a licenza. Damián non o dubidara nin un intre: desexaba un animal con moito marfil.

Esta vez non quería que a presa se lle escapara como en Limpopo e preparouse a conciencia. Mercou un rifle dobre, que lle permitía facer dous tiros en moi pouco tempo, e balas do calibre 500 nitro express – unha bestialidade de munición, hai que ter moita forza para andar con estes calibres- informoulle o encargado da armería. Damián cativo non era, e practicou tiro durante semanas para acostumarse á nova arma e para soportar os enormes culatazos que lle pegaba o rifle. Nun dos adestramentos, probando o disparo con mira telescópica, arrimou moito o ollo a lente e aínda conservaba o negrón na cella.

A media mañá a caravana de vehículos reduciu a velocidade. O cazador profesional, Gerhard, un alemán duns corenta anos, con pinta de guiri de chiringuito canario, díxolle a Damián:

- Alí diante está o noso elefante, imos parar os vehículos e buscaremos a pé un bo sitio para disparar.

O gran elefante macho estaba con outros seis membros da manada, comendo uns brotes que nacían ao pe dun acantilado. Damián e o cazador profesional deron un rodeo e situáronse na parte superior da parede rochosa. O  paquidermo quedaba debaixo deles a escasos 15 metros, case podían estirar a man e tocalo. Damián tirouse no chan e pousou os cóbados nun sitio firme. Pasou os dedos por riba dos ricos gravados en prata do rifle. Puxo o dedo no gatillo e suavemente tirou del. O elefante estremeceuse pero non caeu, estaba completamente conmocionado e cambaleábase nunha especie de danza da morte. Damián déralle na cabeza pero non lle alcanzara o cerebro de cheo. Volveu a apuntar e disparou á vez que Gerhard. Ao recibir outros dous impactos, o animal derrubouse ao tempo que chorros de sangue manaban como fontes da súa testa.

Damián fotografouse co animal morto de todas as formas posibles: agarrado a un cabeiro, enriba do lombo, de xeonllos... Unha vez inmortalizou convenientemente o momento, Gerhard indicoulle que xa non facían nada alí. Había que preparar a cabeza do animal para enviala a desecar e iso era tarefa dos esfoladores. Montaron no todo terreo. Damián volveu a cabeza e veu como un pequeno exército de homes empezaban a despezar ao animal. Lembrou cando de pequeno, no xardín da súa casa, as formigas devoraban unha cascuda.

Xa de volta no lodge, os participantes da cacería ceaban no restaurante da reserva, cortesía da casa.  Pero Damián non estaba feliz. Desde pequeno soñara con ir matando, un a un, aos cinco animais míticos de África, pero agora que o estaba facendo, había algo que non o enchía.

- Véxoo moi calado – dixo Gerhard - ¿non está contento por cazar o seu elefante?

- A verdade é que non – respostou Damián sen moito ánimo – cando era novo, acostumaba a ler as fazañas dos cazadores africanos que arriscaban a vida por matar un león ou un hipopótamo, e desexaba, máis que nada, poder facer o mesmo. Pero agora, doume conta de que todo era unha ilusión que tiña pouco que ver coa realidade. Pasa máis perigo un matachín matando o porco do que pasei eu liquidando un elefante. Máis que un cazador, séntome un carroñeiro. – mirou fixamente a Gerhard e engadiu - Pagaría o que fora por participar nunha cacería na que puidera cheirar a miña propia adrenalina. Na que puidera chegar á miña vila e dicirlles aos amigos, sen ter que mentir: “tiñades que ver os collóns que lle botei para matar este bicho”. Iso é o que me gustaría.

Ao mellor podo conseguir o que desexa – dixo o alemán – pero custaralle cartos, moitos cartos.

CAPÍTULO 4
Por primeira vez na súa vida, Damián ía facer algo verdadeiramente perigoso... e criminal. Estaba moi canso, el e outros catro homes levaban varias horas subindo unha das ladeiras do volcán Mikeno, no Parque Nacional Virunga da República Democrática do Congo, pero non podían parar, se os descubrisen, acabarían os seus días no cárcere, ou algo peor. Non está moi ben visto nestas terras asasinar aos adultos dunha familia de gorilas e secuestrar ás súas crías.

Dos pouco máis de setecentos gorilas de montaña que hai en toda África, a metade viven nas 800.000 hectáreas deste parque. Os científicos non se explican como puideron sobrevivir a décadas de guerra civil, á destrución da selva a mans de agricultores e produtores de carbón vexetal, ás enfermidades que lles transmiten os humanos e, á caza furtiva.

Matar aos gorilas de Virunga non é doado. Este parque está vixiado por 650 gardas do Instituto Congolés para a Protección da Natureza. Nos últimos anos, máis dun cento de rangers, como lles gusta chamarse, foran asasinados, polo que, ante o menor perigo, son de gatillo fácil.

Pero en Virunga non só os gardas protexen a estes animais. En xullo de 2007, uns furtivos mataron a seis membros dunha familia de gorilas coñecida como Rugendo, e as milicias rebeldes tutsi, que controlan o turismo neste sector do parque, prometeron que o castigo para quen volvera a molestar aos gorilas sería a morte. E non facían bromas. Na guerra civil que asola ao Congo, xa morreran máis de catro millóns de persoas, polo que cinco vidas menos non tiñan demasiada importancia.

Na ladeira norte do volcán Mikeno, a 3.200 metros de altitude, os furtivos tiñan localizado  ao vindeiro trofeo de Damián, a familia de gorilas de Endume, como así se chamaba o patriarca. Ao fronte do grupo estaba Laurent, un antigo guerrilleiro do CNDP. Acompañábano dous africanos, Mobutu e Agustine, que se afanaban en abrir paso entre a maleza con pangas, uns machetes de folla ancha que empregan nesta zona de África para cortar a vexetación e, as veces, membros humanos.  Xunto a estes africanos ían dous europeos, Andreas, un alemán de Dortmund e Damián Cazcarra. Todos levaban fusiles de asalto Kalashnikov AK-47 con cargadores de 30 balas. Nesta aventura non era tan importante a precisión como a rapidez de disparo.

A Damián doíanlle moito as pernas, o terreo escarpado, a humidade do ambiente que lle impedía transpirar, e o pouco osíxeno que hai a 3000 metros sobre o nivel do mar, estábano torturando. Andreas, o outro europeo do grupo, pediu permiso para descansar. – Non podemos deternos agora, estamos a piques de chegar e bótase a noite enriba – dixo secamente Laurent ao tempo que ollaba o seu GPS.

O sol acababa de ocultarse. Chegaron a un pequeno claro e Laurent ordenou que prepararan as armas.

- Están deitados ao pé daquel grupo de árbores. Iremos a modiño para nos asustalos e cando eu diga, disparade sen contemplacións, non pode escapar ningún.

Apostáronse detrás do tronco dunha hagenia e desde alí puideron ver a razón pola que Damián e Andreas pagaran unha verdadeira fortuna. A familia de gorilas descansaba placidamente nun leito de follas. Estaba composta por Endume, un macho de lombo prateado de case 250 quilos, sete femias e dúas crías, que descansaban abrazadas ás súas nais. Os gorilas de montaña desta zona do parque están familiarizados co olor dos turistas, polo que non acostuman a incomodarse pola presenza humana. Pero agora non era así. Endume notou que algo non ía ben. Puido deberse aos potentes focos que levaban os homes, ou a algún detalle sutil que lle fixo pensar que aqueles humanos non viñan coas mesmas intencións que as ducias de persoas que todos os días os visitaban. O certo é que empezou a poñerse moi nervioso. Golpeaba o peito coas mans e movíase dun lado para outro a gran velocidade.

Vendo que os homes se acercaban máis, a excitación do animal foi en aumento. Damián estaba impresionado e cando o gorila se parou a un par de metros del, coa boca aberta, mostrando os seus enormes caninos, premeu o gatillo. Varias balas fixeron impacto en Endume que caeu co peito rebentado. Laurent, levantou o seu AK-47 e tamén disparou contra as femias que, co ruído dos primeiros tiros, corrían cara a espesura.

- Maldita sexa – gritou Laurent a Damián-. Non debiches disparar tan axiña. O gorila non che ía atacar, só pretendía asustarche. Pola túa culpa escaparon as femias coas súas crías.

Laurent estaba bastante contrariado. As crías de gorila, moi apreciadas por coleccionistas privados, desapareceran coas femias na noite. Andreas, pola súa parte, tampouco parecía moi contento, non puidera facer nin un só disparo. Non era precisamente o que tiña pensado cando aceptou participar nesta cacería.

Mobutu, un dos africanos que acompañaban a Laurent, sacou da mochila un coitelo para esfolar ao lombo prateado. A carne destes animais non é apreciada no mercado negro, pero si o son a cabeza e as mans, que son vendidas como adornos. Cando a folla de aceiro ía desgarrar o pescozo de Endume, escoitaron un disparo e unha voz que lles ordenaba que non se moveran, seguramente eran gardas do parque.

Laurent levantou a súa arma e abriu fogo cara a escuridade, desde logo, non estaba entre os seus plans acabar nunha putrefacta cárcere congoleña. Nun intre, Damián atopouse no medio de fogo cruzado e, sen pensalo dúas veces, fuxiu.

Correu e correu sen mirar atrás, esquivando como podía a vexetación. Cando xa levaba percorridos uns centos de metros, apagou o foco. Non quería delatar a súa situación. Orientábase como podía coa tenue luz da lúa que traspasaba as copas das árbores. Sempre monte abaixo. Xa non lembraba as veces que caera, pero non debía parar. Chegou a un pequeno regato e decidiu seguilo. Polo menos a vexetación non o frearía.

A esa hora, a delegación do Instituto Congolés para a Protección da Natureza (ICCV) na provincia de Kivu Norte, xa fora avisada. Ducias de pick-up cargados de rangers, empezaban a bloquear as saídas do Volcán Mikeno. Tiñan dúas ordes: deter aos furtivos e, en caso de perigo, disparar a matar.

A poucos quilómetros de alí, nunha granxa protexida por centos de milicianos, soou o teléfono vía satélite do xeneral tutsi Frederic Gombe, o verdadeiro amo do lugar, informándolle do ataque aos gorilas. A chamada fíxoa un dos guerrilleiros infiltrados no ICCV. Media hora despois, tres camionetas Toyota Hiace cargadas de homes saían da finca cunha única orde: matar aos que atacaron aos gorilas.

Xa había un anaco que Damián deixara de oír os disparos. Parou e, como se quixera destruír as probas do crime, tirou o fusil e un cargador que levaba de reposto. Proseguiu  a marcha a favor da corrente. Non chegou moi lonxe. Un son, que cada vez se facía máis forte, indicoulle que se achegaba a unha fervenza. Asomouse ao borde do acantilado. Prendeu o foco. Iluminou o salto de auga e veu unha caída duns 20 metros que lle impedía seguir. Outra vez a atravesar a selva. A vexetación era moi tupida. Co machete facíase camiño moi pouco a pouco. Tiña a mans cheas de bochas. Estaba tan esgotado que apenas tiña forzas para levantar os brazos. Despois de varias horas, conseguiu atravesar a maraña de bambús e lianas e chegou a un claro.

Exhausto, sentouse nunha pedra e botouse a chorar. Era verán en Galicia. Acordábase dos amigos e preguntábase como puidera acabar aquí. Intentaba alonxar os pensamentos que o estaban martirizando, tanto como a humidade desta maldita selva. Tiña que ser forte, debía fuxir e chegar a cidade de Goma para coller un avión que o levara de novo a Europa. España non ten convenio de extradición coa República Democrática do Congo polo que unha vez fóra do país nunca acabaría no cárcere. El era avogado, sabía moi ben cales eran os seus dereitos.

Comezaba a amencer. Non podía parar máis e proseguiu a marcha. Respiraba con dificultade, o cansanzo e o medo non son bos compañeiros. Escoitou uns ladridos que se acercaban. Apurou o paso, pero de nada lle serviu. De súpeto, notou un empuxón que o derrubaba e veu como do ombro esquerdo saía moito sangue. Recibira un disparo. Puido correr como fixo o leopardo que ferira en Sudáfrica, pero nin sequera o intentou, o pánico paralizárao completamente. Ao fin parecía que tiña máis de cordeiro que de lobo.

Entre a maleza apareceron varios homes con traxes militares e armados con Kalashnikov. Desgraciadamente para Damián, non eran gardamontes, senón membros da milicia tutsi. Acercáronse ao furtivo, que de xeonllos choraba pola súa vida:

- Son europeo, por favor, podo pagarvos. Dareivos o que me pidades. Por favor. Teño cartos.

Ninguén lle respondeu. Un dos milicianos sacou da funda unha vella pistola Makarov PM de fabricación soviética. Baixou a panca do seguro. Puxo o canón a unha cuarta da cara de Damián e disparou.

Os medios de comunicación informaron da morte de Endume, o enorme macho de lombo prateado e  de Kisema, unha femia do clan, que apareceu a poucos metros coa súa cría, en estado de shock, agarrada a ela. Ao igual que na matanza da familia Rugendo en xullo de 2007, non lles cortaran as mans nin a cabeza, nin secuestraran a cría, polo que descartaban que se tratara de cazadores furtivos. As teorías da prensa europea apuntaban en varias direccións. Uns dicían que os asasinatos foran perpetrados por agricultores cansados de que os gorilas comeran nos seus cultivos. Outros culpaban aos produtores ilegais de carbón vexetal que esquilman os bosques desta parte do planeta. Pero todo o mundo en Virunga sabía onde se atopaban os responsables da matanza da familia de gorilas: enterrados na ladeira norte do volcán Mikeno.